یاورم که هستی کاش باورم تو باشیّ وساقی و می و جام و ساغرم تو باشیّ و اف بر این زبان ایکاش تا که زنده ام هر جا حرف اول و حرف آخرم تو باشیّ و چاره ساز مشکل ها نام تو بود، زین پس آنکه نام او هر دم می برم تو باشیّ و صحن تو شد از این رو آیینه در آیینه تا که در حرم هر جا بنگرم تو باشیّ و یک شب دگر ایکاش در میان مهمان ها با من و دو فرزندم در حرم تو باشیّ و گم شوم شبی جانا در حریم تو بینم آنکه می کشد دستش بر سرم تو باشیّ و گفته ای که خواهر را این چنین که خواهرجان افتخار من این است خواهرم تو باشیّ و یاورم تو باشیّ و از تمامی دل ها واکنم گره ها را همچو مادرم زهرا شعر:اکبر پورآقا

حرف دلِ، دلتنگ های زیارت:صبح یا عصر که از سمت حرم رد می شی بین رفتن، بین موندن که مردد میشی چشم خود را تو بر آن گنبد زیبا بنداز یک نظر هم به حرم از طرف ما بنداز به گلایه... نه، به رسم ادب از نوکر او بوسه ای زن به حرم نه! به کف معبر او از من این بیتو برای حرم شاه بخوان چشم بنداز بر آن گند ذیجاه بخوان: «فارغ از عاشق غمناک نمی باید بود جان من این همه بی باک نمی باید بود» --- من نه اینکه ز تو و لطف تو غافل باشم بلکه این هستی خود را به تو قائل باشم حرف من حرف که نه، درد دل نوکری است نوکر رو سیهی که خجل نوکری است هرچه که قافیه بر قافیه او بافت، نشد  چون گنهکارتر از او به جهان یافت نشد هر چه باشد تو امیری و منم نوکر تو نشناسم به خدا هیچ دری جز در تو اینک این نوکر بیچاره تو را می خواند از سر دوری تو جای دعا می خواند: «گر ز آزردن من هست غرض مردن من مردم آزار مکش از پی آزردن من» شاعر: اکبر پورآقا

حال مرا چه می شود این سحری که مست مست از همه عقل و دین و جان یک دفعه شسته دست دست نیست بود نیست شود هر که علی دوست نیست هر که در این دایره شد تا به ابد هست هست --- ناصر و منصور بود ذکر علی علی علی شعر بود شور بود ذکر علی علی علی بر در جنات، خدا به خط زهرا بنوشت: نور'>نور علی نور بود ذکر علی علی علی  --- چاره علی دوا علی آدی گره گشا علی ذکر علی دعا علی تذکره ی شفا علی یرده نه تنها که آدی گوگده ده اعجاز ایلیور شک ایلمه، آل نظره دردیوی سسله یا علی اکبر پورآقا